Mydlnik. Uprawa, właściwości lecznicze

Mydlnica lekarska, mydlnik, mydłownik, mydlik, psie goździki.
(Saponaria officinalis L)
Roślina trwała, spokrewniona z goździkiem. Kwiaty jej są barwy białej lub różowej, zebrane na wierzchołku łodygi. Mają silny zapach, przypominający migdały. Występują na miedzach, przydrożach, nieużytkach, nad potokami i w zaroślach, głównie w pobliżu zabudowań. Jest również uprawiana; przez rabunkowy zbiór została prawie wytępiona. Mydlnica jest łatwa do rozpoznania. Przełamany korzeń, zmoczony i potarty, pieni się i mydli, stąd też pochodzi nazwa rośliny.

Mydlnicę uprawia się w każdej glebie, w miejscach słonecznych lub półcieniu. Rozmnaża się z nasion wysiewanych Wprost do gruntu lub z rozłogów podziemnych. Aby otrzymać sadzonki, należy pociąć wykopane rozłogi na kawałki długości 10—15 cm, obciąć długie korzenie i części łodyg. Wysadza się je do gruntu w rzędach co 40 cm.

Zbioru dokonuje się jesienią lub wczesną wiosnę. Wykopane korzenie po oczyszczeniu z ziemi i usunięciu dobrych korzonków należy wypłukać w bieżącej wodzie, pokroić i suszyć na słońcu lub w temperaturze podwyższonej do 40°C.

Właściwości lecznicze
Stosuje się przede wszystkim w ostrych i przewlekłych nieżytach oskrzeli przebiegających z suchym kaszlem i połączonych z trudnością w wykrztuszaniu śluzu z oskrzeli.
Odwar. Łyżkę rozdrobnionych korzeni mydlnicy zalać szklanką wrzątku, gotować 5 minut, odcedzić. Pić 1—3 razy dziennie po łyżce.
Uwaga! Odwar z mydlnicy przyjmowany w zbyt dużych ilościach może spowodować podrażnienie żołądka i wymioty.
Odwar z mydlnicy jest bardzo dobrym środkiem do prania naturalnego jedwabiu i wełny.

1 myśl w temacie “Mydlnik. Uprawa, właściwości lecznicze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *