Występuje całymi skupiskami w lasach oraz w miejscach silnie nasłonecznionych, piaszczystych i suchych. Kwiaty ma małe, różowofioletowe. Kwitnie od czerwca do września, wydzielając charakterystyczny aromatyczny zapach.

Macierzankę można uprawiać w ogrodach, wymaga ziemi piaszczystej, średnio wilgotnej i dużo słońca. Na wiosnę dzieli się dziko rosnące krzaczki i sadzi do ugniecionej ziemi. Można również rozmnażać macierzankę z nasion.
Surowiec powinien być zbierany w początkowym okresie kwitnienia, w czerwcu i lipcu; ścina się młode, nie-zdrewniałe pędy i suszy w cieniu. Wysuszone ziele należy przechowywać w szczelnie zamkniętych naczyniach.

Właściwości lecznicze
Surowcem jest ziele. Macierzanka polecana jest w nieżytach górnych dróg oddechowych, przy uporczywym kaszlu, jako słaby środek przeciwskurczowy, w zaburzeniach przewodu pokarmowego — upośledzone trawienie, wzdęcia, kurcze żołądkowe. Zewnętrznie — do płukania jamy ustnej i gardła, w postaci okładów w bólach reumatycznych, nerwobólach i na stłuczenia, do irygacji.

Przepis na napar

Łyżkę ziela macierzanki zalać szklanką wrzątku, trzymać pod przykryciem 10 minut, odcedzić. Pić 1—2 razy dziennie po pół szklanki płynu.

Napar do użytku zewnętrznego. Ziela macierzanki 5 łyżek zalać szklanką wrzątku i przykryć. Po 10 minutach rozparzone ziele zawinąć w płótno i przykładać na chore miejsce.