Nazwę swą zawdzięcza liściom, które mają kształt kopyta. Są one osadzone na długich ogonkach, kwiaty małe, czerwonobrunatne.

Kopytnik jest często mylony z przylaszczką i z bluszczem. Ma silny, przykry zapach, powodujący kichanie, kaszel, a nawet wymioty. Jest to roślina silnie działająca. Zwana jest też „polską wymiotnicą”. Rośnie w lasach liściastych i zaroślach, w miejscach wilgotnych, a także często pod leszczyną.

Zbiór ziela i liści przeprowadza się od maja do września, korzeni — na wiosnę i jesienią, w dni pogodne i suche. Liście i ziele z korzeniami zbiera się ręcznie podważając korzenie nożem. Oczyszcza się z mchu i innych zanieczyszczeń i szybko suszy w temperaturze około 30°C.

Właściwości lecznicze
Surowcem jest ziele z korzeniami. Kopytnik w małych ilościach działa wykrztuśnie, w większych — wymiotnie. Wymioty poprzedzone są pobudzeniem i nadmiernym wydzielaniem śliny. Przy stosowaniu surowca należy zachować ostrożność, aby go nie przedawkować. Działa on korzystnie w przewlekłych nieżytach oskrzeli i gardła, zaflegmieniu płuc. Polecany szczególnie u palaczy tytoniu, osób w wieku podeszłym, u których kaszel łączy się z obecnością suchej, zalegającej wydzieliny w górnych drogach oddechowych.
(Kopytnika nie stosujemy przy współistniejącej astmie i w rozstrzeniach oskrzeli). W medycynie ludowej stosowany jest jako środek odwykowy w alkoholizmie.

Nalewka z koptynika

(5 łyżek ziela na 0,5 litra wódki) dodawana do wódki alkoholikowi wywołuje wymioty oraz powoduje wstręt do alkoholu.
Napar.

Łyżeczkę do herbaty ziela z korzeniami zalać szklanką wrzątku, zostawić pod przykryciem na 20 minut, odcedzić. Pić 3—5 razy dziennie po kieliszku (50 g) płynu.