Roślina trwała, aromatyczna, o smaku silnie gorzkim. Kwiaty drobne, jasnożółte, liście jedwabisto-filcowate, z wierzchu szarozielone, pod spodem białawe. Pospolita w całym kraju, występuje na przydrożach, nieużytkach, polanach leśnych i zrębach.

Zbiera się liście oraz drobne pędy, odcinając je tuż przy ziemi i suszy w cieniu, często poruszając, gdyż łatwo wilgotnieją.
Właściwości lecznicze
Surowcem jest ziele (górne, kwitnące szczyty łodyg). Działa pobudzająco na wydzielanie soku żołądkowego, żółciopędnie, moczopędnie, wzmacniająco, pubudza krwawienia miesiączkowe. Lek roślinny polecany w schorzeniach żołądka przebiegających z bezsocznością i bezkwaśnością, w niestrawności. W schorzeniach wątroby przy zmniejszonym wytwarzaniu żółci. Wyciąg z piołunu stosowany jest we wszawicy, a także przeciw świerzbowi. U dzieci — w postaci lewatywy z naparu w wypadku zakażenia owsikami.

Uwaga! Piołun stosowany w dużych dawkach może być trujący! Nie wolno stosować w okresie ciąży!

Napar

Przepis na przygotowanie naparu z piołunu

1 łyżkę ziela zalać szklanką wrzątku; odcedzić po 10 minutach. Pić co 2 godziny łyżkę naparu. Zewnętrznie obmywać i nacierać skórę zaatakowaną przez świerzbowiec. Piołun (ziele i olejek) używany jest do wyrobu likierów i wódek (absynt) oraz do produkcji win (vermut).