Bobrek

(Menyanthes trifoliata)

Roślina błotna — tworzy zarośla i kępy na torfowiskach, bagnach, mokrych łąkach, nad brzegami stawów i rzek.
Przy zbiorze należy pamiętać, że roślina jest zagrożona wyginięciem. Można więc zbierać ją tylko tam, gdzie występuje w dużych skupiskach.Ma charakterystyczne skórzaste, ciemnozielone potrójne liście na długich ogonkach, o bardzo gorzkim smaku. Kwiaty białoróżowe zebrane są w dość gęste grona na szczycie prosto wzniesionej łodygi, wyrastającej spośród liści.

bobrek

Liście bobrka zbieramy w ciągu lata dwukrotnie. Po raz pierwszy w maju i czerwcu, przed skoszeniem łąk; drugi raz w końcu lata. Zrywamy je bez ogonków i rozkładamy cienką warstwą w cieniu. Surowiec powinien być dobrze wysuszony, bo łatwo chłonie wodę, czernieje i gnije, a tym samym nie nadaje się do użytku.
Wysuszone liście należy przechowywać w opakowaniu półszczelnym, najlepiej w suchym i przewiewnym pomieszczeniu.
Bobrek może być hodowany — jest rośliną dekoracyjną i tworzy naturalne kępy nawet w pobliżu sztucznych zbiorników wodnych. Rozmnaża się przez siew. Nasiona należy wysiewać zaraz po ich dojrze-niu, wysuszone nie mają już bowiem zdolności kiełkowania.

Właściwości lecznicze
Przede wszystkim jako środek pobudzający apetyt — przy niedostatecznym wydzielaniu soków trawiennych, szczególnie u osób starszych; działa również wzmacniająco, a także żółciopędnie i stąd jest zalecany w niektórych chorobach wątroby. Korzystnie działa na ogólną przemianę materii oraz w niewielkim stopniu uspokajająco. W medycynie francuskiej używa się liści bobrka jako tytoniu papierosowego o działaniu przeciwast-matycznym.

Napar

Łyżkę stołową liści zalać szklanką wrzątku. Doprowadzić do wrzenia i po 20 minutach odcedzić. Pić 2—3 razy dziennie po 1/2 szklanki naparu na pół godziny przed jedzeniem.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *